سلام
خیلی وقته آپ نکردم. دلیلاش خیلی زیاده. بی خیال.........
چند روز پیش تصمیم گرفتم یکی از شعرهای فروغ رو بخونم و صدامو تو گوشی ضبظ کنم. یه صفحه از وسط کتاب باز کردم. و شروع کردم به خوندن. چه شعری بود!!!! به وسطای شعر که رسیدم گریه هام بند نمیومد. اونا خیلی بد شدن. بدون اجاز هر جا که دلشون بخواد میچکن. حالا دیگه کمتر گونه هامو خیس می کنن. نه که همه چی تموم شده باشه نه!!! ولی باور کردم توی این دنیا آدم به جز خودش نباید به کس دیگه تکیه کنه. حالا شعرشو می نویسم. شما هم بخونید شاید یکی مثل من گوشه چشماش تربشه و هق هق گریه هاش دلشو سبک کنه......
نگه دگر به سوی من چه می کنی؟
چو در بر رقیب من نشسته ای!
به حیرتم که بعد از آن فریبها
تو هم پی فریب من نشسته ای!
به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا
که جام خود به جام دیگری زدی
چو فال حافظ آن میانه باز شد
تو فال خود به نام دیگری زدی
برو...برو...به سوی او، مرا چه غم
تو آفتابی... او زمین ... من آسمان
بر او بتاب زان که من نشسته ام
به ناز روی شانه ستارگان
بر او بتاب زان که گریه می کند
در این میان قلب من به حال او
کمال عشق باشد این گذشت ها
دل تو مال من، تن تو مال او
تو که مرا به پرده ها کشیده ای
چگونه ره نبرده ای به راز من؟
گذشتم از تن تو زان که در جهان
تنی نبود مقصد نیاز من
اگر به سویت اینچنین دویده ام
به عشق عاشقم نه بر وصال تو
به ظلمت شبان بی فروغ من
خیال عشق خوش تر از خیال تو
کنون که در کنار او نشسته ای
تو و شراب و دولت وصال او!!
گذشت، رفت و آن فسانه کهنه شد
تن تو ماند و عشق بی زوال او!!
